op de gedekte tafel het thé-complet
met petitfour, koekjes, bonbon
naast thé-kannetje en suikerpot
voor de kleintjes de wonderschelp
vanuit het grote bed onder de warme
oranjerood gestikte deken samen
turen naar het grote waterglas
minuut….na minuut…na minuut
tergend langzaam ontvouwt zich
het bloemenspektakel en verschijnt
voor minder dan één dag heel China
in bontgekleurd crêpepapier.
© els van dinteren
nevel hindert het ochtendgloren
er is geen sprake van klare taal
of hoop op heldere gedachten
de dag blijft hangen tussen oeroude
stenen in geur van bladerrot
en sfeer van schoonheid en verval
bij het veen waar zij gevonden is rijzen
angstige gedachten, stijgen vragen op:
hoe kon het gebeuren, was ze alleen?
cirkels omarmen de verstilde plek waar
opvliegende vogels en bladgeritsel
ontaarden in een trage danse macabre.
© els van dinteren
zonder aanwijzing of bericht heb je
het vertrouwde zelfgebouwde nest verlaten
ik wacht, verstoken van je tederheid
hoe ver ben je gevlogen?
vastgeketend in een hoofd met dons
en een kapstok vol herinnering
vlieg je door een heg met doornen
je laatste pak zo linnengrauw -de schering
los van inslag- en aderen als rood koraal
het hoofd nog trots geheven maar geen poot
om op te staan bewoon je nu het laatste huis
de hoge rots, zo hard, zo kaal, zo koud
oh lief, je weet niet meer wat vliegen is
© els van dinteren
op de uiterste punt waar twee zeeën
samenkomen zocht ik een geschikte plek
kwam tot rust en maakte een stapeltje
het was moeilijk het vuur gaande te houden
rook steeg op in noordelijke richting
verwaaide beeld, geur, herinnering zeewaarts
dansend daalde je op de schuimende golven
teruglopend de etsende nietsontziende wind
aan mijn handen het laatste restje as
later at ik ijs met zoete frambozen
© els van dinteren
met bagage bestaand uit diep verlangen
kiest ze zonder aarzelen haar doel
rustig ontwaakt, kinderen gewekt
gevoed gedag gekust
het afscheid is altijd voor korte tijd
om het diepe zelf wat rust te gunnen
een zwierige jas in een spiegelruit
jonger: maar in één oogopslag
‘het kind is de moeder van de vrouw’
ongedurig, rusteloos maar trouw
zoals het bloed kruipt zo loopt
het schaduwbeeld herinnering
in tijd voorbij
© els van dinteren
