De leegte is een gat vol licht
is herinnering aan het huis
vóór het brandde, vóór de sloop.
De vreemdeling ziet niets:
bijv. een leeg parkeerterrein.
De straatbewoner ziet de leegte
boordevol licht dat niet alle mystiek
en droefenis verijdelt maar
een beeld oproept: een huis.
© Remco Ekkers
in de kerker van het schrijven
-als vlucht het lege witte vel-
beloopt hij randen van de schepping
met in zijn zoektocht hartenpijn
dromend door bos en open veld
zingt hij zijn dagelijks lied
verlangt naar honing, melk en brood
en is door eenzaamheid gekweld
de omweg vult zijn teer gemoed
met zilversluier, zielennevel
weet hij het dorp te vinden
met pelerine en stok en hoed
groet ingetogen boer en bakkersvrouw
soldaat – op het balkon de dame –
knikt spottend naar de dorpse macht
veracht rijkdom, roem, gezag
zijn hoogste doel, de kale berg
tot het laatste uur bewaard
schrijft in sneeuw zijn zwaarste stap
dan volgt zijn hemelvaart.
© els van dinteren – voor Robert Walser
er zijn geen pasteien noch
blini’s, dubbel gebakken met
te duur aangeschafte kaviaar
gefileerde tong of erger; tarbot
in saus van witte wijn, mierikswortel
en geslagen zure room
oh nee, denk niet aan chablis, port of
de zelf gebrouwen granach, aangelengd
met een flinke scheut eau de vie
op tafel -naast de theepot- wacht slechts
geduldig het schaaltje met zelfgebakken
Madeleines
© els van dinteren
een paard met zeer vrouwelijke naam
merrie van zekere leeftijd maar nog lang
niet uitgeblust staat vol energie
te weiden en is -gezien het aantal jaren-
haar naam nog immer meer dan waard
wat met haar te doen?
de slager denkt aan saucijs en sudderlap
beter nog haar tijdenlang in alle rust
te laten grazen en door kinderen gevoerd
geknuffeld of -als het eindelijk zover is-
heel zachtjes te worden dood geaaid.
© els van dinteren
in een glazen omhulsel tegen de blauwe
wand staat zij roerloos – het beeld van adel
op haar hoede, de aderen op haar blanke
gelaat verraden een tere huid
-Beatrice, koningsdochter, Napels 1471 –
ooit gehouwen uit wit marmer
gebeiteld, geschuurd, gepolijst
tot universele schoonheid
zo te willen schrijven; taal beitelen
tot beperkte maar rake proporties
© els van dinteren
van tijd tot tijd komt hij vermoeid
maar ongeduldig aangevlogen
weet zich onbespied grenzeloos
te laven als een doorgewinterde zuiper
gewend aan een hoeveelheid drank
vanmiddag weer – zijn verenpak met
zwarte rafel – zittend op de waterbak
krijst hij zijn rauwe kreet
neemt snel een bad drinkt nog wat en
schijt daarna zijn tomeloze dank
zonder hem voel ik me liggend op het
dakterras roekeloos verlaten
***
Uit: els van dinteren, dubbelportret / Doppelporträt
edition STAUBLAU no. 11, Uta Fleischmann / Isensee Verlag
waar strand door brak water wordt
drooggelegd volgt het dagelijks terugkerend
getijderitueel van komen en gaan
zoals voetstappen op een zompig pad
raakt de waterader dichtgeslibd in vele
kleine delta’s verstild verzand
waarna de onverstoorbare branding
zonder voorbehoud het rusteloze water
haar natuurlijke gang laat gaan
© els van dinteren
op onverwachte tijd en plaats onzichtbaar
voor het oog maar met een vaart nauwelijks
te benoemen raast en snoeit hij schoonheid plat
velt daarna oude bomen vernielt
het huis herinnering bekleedt alles met
zijn lelijkheid om twijfel te voorkomen
knaagt rustig voort rooft dan de kracht
knakt de wil geen lieve moeder die hier
helpen kan hoewel er om haar wordt gesmeekt
zonder vast program of aanzien des persoons
immer liggend op de loer
macht die breekt en vreet
© els van dinteren (gedicht uit de bundel roekeloos ontknoppen)
we zijn wie we altijd al waren
oud geworden kinderen
al zolang geen vijftien meer
maar keer de vingers op één hand
bewegend levend in herinnering
bladdert het huis heel langzaam af
binnen brandt het stilstaand vuur
verwarmt zoekend de gedachten
woorden in vage trage bochten
namen worden aarzelend genoemd
geliefden die het brein verlaten
maar de rugzak altijd vol verlangen.
Uit: dubbelportret / Doppelporträt
Oldenburg, 2021
© els van dinteren
